Chapter1 : We Belong together
posted on 29 Sep 2009 19:41 by pristhereal
กรี๊ง~งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เสียงนาฟิกาปลุกน่ารำคาญ
ใครหล่ะจะชอบ??เวลาที่ได้ยินเสียงของมัน
ปั้ง~งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!! โคลมมมม
นาฟิกาจากเราไปแล้ว
"หาวววว"
ชายหนุ่มร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงแล้วบิดขี้เกียจ สอง สามที อาการณ์โมโหฉุนเฉียวของเค้าเกิดจากเมื่อคืนชายร่างเล็กคนนี้นั่งหลังขดหลังเเข็งแต่งเพลงใหม่ให้กับวงอันเป็นที่รักของเค้า ถึงผู้ชายคนนี้จะอารมณ์รุนแรงไปบ้างแต่เค้าก็มีข้อดีเล็กๆคือ.....อะไรสักอย่าง
ชายหนุ่มร่างเล็กเลื้อยจากสถานที่บรรทมเลื้อยไปเรื่อยๆๆๆ ไปอีก ไปอีก
ไปอีก
เลื้อยไปอีก
อีก
อีก
อีกนิด
เลื่อยไปจนถึง
สถานที่ๆเค้าเรียกกันว่าห้องน้ำ
ร่างเล็กหยิบแปรงสีฟันคู่ใจ จากนั้นเค้าบรรจงบีบยาสีฟันลงไปเล็กน้อย
ยิงฟัน 1..2..3.. พร้อม
ครืก~กกก รถเก็บขยะกำลังทำงานอยู่ในช่องปากของ ควอน จียง
ตาที่ยังเปิดไม่เต็มที่ ประสาทหูที่ยังไม่พร้อมรับฟังอะไรทั้งสิ้น เสียงที่น่ากลัวเหมือนดั่งปิศาจ ลมหายใจร้อนผ่าวที่ออกจากรูจมูกทั้งสองข้าง นี่คืออาการของชายหนุ่มร่างเล็กเมื่อยามที่เค้าตื่นจากภวังค์ส่วนตัว
หิวข้าวเว้ย~!! เช้านี้แดซองทำอะไรกินน้ะ?? สาทุขอให้อย่าเป็นบะหมี่กับกิมจิเลย เบื่อสุดๆกินตั้งแต่เกิดแล้ว ที่จริงพวกเราก็ไม่อยากให้แดซองเป็นพอครัวหรอกนะเพราะมันก็ไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่ แต่ให้ทำยังไงหล่ะคนอื่นน่าไว้ใจมากกว่ามันที่ไหนอาทิเช่น ซึงรี ไอเด็กนี่คงใส่เยนลี่ลงในบะหมี่ เทมโปอย่าพูดถึงมันเลยทำอะไรเป็นม่ะนอกจาก กิน นอน แทยังดูเหมือนจะน่าไว้ใจที่สุดมีครึ้งนึงเคยวานมันหุงข้าวแล้วไงหล่ะไอเตี้ยมันยืนหลับ ถ้าชั้นไม่ไปเห็นจะทำไงว่ะตายกันทั้งบ้าน ชั้นก็ทำไมได้เพราะมันเป็นอะไรที่เอ๊กซ์เเต๋วเเตกมาก
หลังจากบ่นพึมพัม เสร็จชายหนุ่มร่างเล็กก็ทรงยูรยาทออกจากบริเวณส่วนตัวที่เค้าเรียกกันว่า ห้องน้ำเค้าเดินไปเรื่อยๆโดยที่ท้องร้องดัง แอ๊บแอ่ แอ๊บแอ่ เป็นจังหวะที่เซ๊กซี่ไม่น้อย
เอ๊ะ?? ชายร่างเล็กตาเปิดกว้าง 0_0
นมรสกล้วย?? ใครมันเอามาวางไว้เนี่ย ถ้าชั้นเปิดประตูแรงกว่านี้หล่ะก็ สงสัยเทมโปคงจะซื้อมาอาบเเล้วเหลือมั้ง ท่าเงินเงินจะเหลือใช้ปกติเเล้วกางเกงในมันยังมาขอยืมใช้เลย....ยังไงก็เหอะกินเเล้วนะ
ชายร่างเล็กบรรจงเจาะนมกล่องสีเหลืองสดเเล้วเดินตรงไปยังโต๊ะทานข้าว
ฮ่า~าาา สดชื่น.... นมรสไหนก็ไม่อร่อยเท่ารสนี้ ไอเทมโปมันก็รสนิยมดีเหมือนกันนิหว่า~ อาบนมกล้วย
ใช่ได้ๆ ชายร่างเล็กพยักหน้าไปมา
นี่คืออาการณ์ทางจิตของชายหนุ่มร่างเล็ก เวลาที่เค้าอยู่คนเดียวก็มันจะพูดกับตัวเองและทำท่าทางแปลกๆ
"ทายสิใครเอ่ย???" มืออุ่นๆปิดตาทั้งสองข้างของจียงเอาไว้
"ซึงรี พี่รู้ว่าเป็นนาย"
"ถูกต้องเเล้วครับ ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจัง??" มักเน่ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
"ก็นาฟิกามันปลุกผิดเวลาอีกเเล้ว...พี่ง่วงจะตายอยู่เเล้วเมื่อคืนนอนก็ดึก"
"พี่ก็ไปนอนต่อสิ" มักเน่ยิ้มหวานให้จียง
"นอนไม่หลับเเล้ว" ชายร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียฉุนเฉียว
อะไรจะเหนื่อยขนาดนี้....ชั้นแทบจะไม่ได้นอนเลยงานเยอะสุดๆ เดียวต้องโดปกาแฟจะได้ได้ตื่นเต็มที่
แล้วป่านนี้ทำไมคนอื่นยังไม่ตื่นอีก?? ไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย ต้องให้ชั้นไปด่าเรียงตัวเลยม่ะ??
นี่ควอนจีเราเมนส์ไม่มาหรืออย่างไรถึงได้อารมณ์ฉุนเฉียวเกลี้ยวกาจ
"ซึงรีแล้วทำไมคนอื่นยังไม่ตื่น"
"นี่มันแค่ 6 โมงกว่าเองนะครับ......พี่จะให้ใครตื่นหล่ะ??"
"แล้วแกตื่นมาทำไม" โวยวายอีก - -
"วันนี้อากาศสดใสหน่ะครับ ผมเลยตื่นเช้าก่ะว่าเดียวจะออกไปซื้อไอติมกิน" มองโลกสวยงามแต่โดยเเท้
ชายหนุ่มร่างเล็กยิ้มกรุ่มกริ่มพรางดูดนมต่อ
ไอเด็กบ๊องเอ้ยเช้าๆใครเค้ากินไอติมกันหล่ะ?? ท้องไส้พันกันมั่วพอดี ไอน้องคนนี้อยู่ด้วยเเล้วมีความสุขเล่นด้วยก็เล่นตอบ ชั้นรู้สึกดีนะที่ได้รู้จักกับไอเด็กนี่ถึงมันจะบ้าๆบอๆแต่ก็จิงใจดี เห็นมันเเล้วหมันเขี้ยวอยากจะกระโดดตะคุบ ^^ ปล้ำมันด้วยความสะใจถ้ามันท้องก็ทำ ไม่รู้ ไม่เห็น ตรูบ้า <นี่ก็อาการทางจิตอีกอันนึง>
"พี่จียงเอาไอติมม่ะครับ?? เดียวซื้อมาให้"
ชายร่างเล็กส่ายหน้า
"งั้นเดียวผมมานะครับ" มักเนลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตรงไปยังประตูเพื่อที่จะออกไปตามล่าหาไอติมที่เค้าต้องการ
ร่างเล็กดูดนมจนหมด
งุดหงิดเว้ย!! ไม่มีใครคุยด้วยเพราะฉะนั้นต้องมีหนึ่งคนที่ต้องตื่นมาคุยกับชั้น ฮ่าฮ่า~าาา
ทึง ทึง ทึง ทึ่ง ถึ่ง~!! MISSION 1 ปลุก ชเว ซึงฮยอน!!
ชายหนุ่มร่างเล็กค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องของ ชายหนุ่มร่างใหญ่
แผนแรกส่งเสียงๆๆๆ
"เทมโป!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ชายร่างเล็กแหกปากลั่น
ตื่นยังๆๆ??
บ้าเอ้ย~ ดังจะตาย....ยังไม่ตื่นอีก? ไอหูตึง ไอแก่!!!
แผนสองๆ โดดใส่เลย
จียงปีนไปบนเก้าอี้
1..2..3..
ตุ๊บ~บบบ
เค้าทิ้งตัวลงมาบนตัวของเทมโป
"ตื่นได้หรือยัง!!!" มีฟามสุขจิงเลยๆด้เเกล้งคนอื่น
"อะ....ไรเล่าจียง??" ชายหนุ่มร่างใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
"ตื่นมาคุยกันหน่อยสิ" ร่างเล็กทำแก้มป่องเเล้วกระพิบตา ปริบๆ
"ก็ไปคุยกับแดซองไป"
"ไม่มีใครตื่นเลย..จะให้ทำยังไงหล่ะนายก็รู้พวกนั้นหลับเป็นตาย ขนาดชั้นเอากระทะ หม้อ ไห โอ่งไปปาใส่มันยังไม่รู้สึกเลย"
ร่างใหญ่เอามือของเค้าปิดปากของชายหนุ่มร่างเล็กเอาไว้
"เงียบซิ๊....รำคาน"
"งั้นชั้นไปและ" มีลูกงอน
ทันใดนั้นแรงมหาศาลจากชายหนุ่มร่างใหญ่ฉุดเเขนทั้งสองข้างของชายหนุ่มร่างเล็กเอาไว้.....แล้วกระชากร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดในขณะที่เค้ายังนอนอยู่ <ก่ะจะไม่ตื่นเลยหรอคะเนี่ย สารคดีเรื่องนี้สอนให้รู้ว่ามนุษย์โบราณใช้เวลาส่วนใหญ่ในการนอน>
"อะไรของแกว่ะ ปล่อยชั้น!!" ร่างเล็กพยายามดิ้นเพื่อที่จะได้หลุดออกจากอ้อมกอดของร่างใหญ่
"ชู่~ หุบปากซ่ะ"
อะไรเนี่ย??ชั้นไม่ได้อยากมาเป็นหมอนข้างแกนะ!! อยู่ดีๆก็มากอดไม่ปล่อย ชั้นแค่บอกว่าให้ตื่นมาคุยกันหน่อยไม่ได้อยากนอนให้แกกอด ประสาทหูเป็นอะไรหรือป่าว?? มีอะไรให้ชั้นช่วยไหมฮ่ะเทมโป ให้พาไปหาหมอประสาทไหม เเล้วจะทำไงหล่ะทีเนี้ยขยับไปไหนไม่ได้เเล้ว เฮ้อ~ออ งั้นก็นอนซะเลยเเล้วกัน
"พี่จียงครับ พี่จียง อยู่ไหนครับ?? ผมซื้อไอติมมาให้พี่" เสียงของมักเน่เเว้วๆมาจากด้านนอก
ซึงรีกลับมาเเล้ว.....ฟ้ามาโปรดมีฮีโร่ขับเกวียนทองมาช่วยเราเเล้ว!!
"พี่ ยะ อยู่.." มือใหญ่ๆของร่างสูงปิดปากของร่างเล็กไว้มิด
"เงียบซะทีซื่อย่าให้ต้องรุนแรง" โอ่ววว~วว นี่พยายามจะสื่อว่าอะไร?
อะไรของมันว่ะเนี่ย?? สรุปวันนี้ตูต้องนอนอยู่ตรงนี้กับมันทั้งวันเลยสิ?? งานการก็เยอะเเยะไม่รู้จักคิดมัวเเต่นอนอืดอยู่นั่นเเหละ แถมนอนคนเดียวไม่พอยังฉุดตูมานอนด้วยอีก ไม่ทราบว่าตอนเด็กเเม่ไม่นอนด้วยหรอ?ถึงได้เอาคนอื่นมานอนด้วย ไอเทมโปโรคจิตแล้วป่านนี้คนอื่นตื่นกันหรือยัง กับข้าวกับปลาใครทำหรือยังแล้วถ้าทุกคนตื่นไม่มีอะไรทานจะว่าไง ห้องนั่งเล่นเก็บเรียบร้อยหรือยัง <ผีแม่บ้านแม่เรือนเข้าตั่งแต่เมื่อไหร่> ช่างเหอะเดียวเเดซองกับเเทยังมันก็จัดการเองแหละ<นิสัย!>
"พี่จียง....พี่จียง" เสียงมักเน่ดังมาจากด้านนอก
ซึงรีเอ่ยพี่ก็อยากออกไปฟัดกับแกอยู่นะแต่ไอเทมโปมันนอนรัดพี่ไว้เนี่ย~!!! พี่เองก็รู้ว่าเด็กย่อมมีกระดูกหวานอร่อย...ไม่เหมือนของแก่ที่เหนียว ตืด ติดฟัน ไม่น่าเลยตู~!! เข้ามาในเวิ้งปิศาจเเท้ๆ
"พี่จียง....งั้นผมแช่ไอติมไว้ในตู้เย็นนะครับ"
ชั้นบอกว่าไม่กินไอติมไง ไอเด็กคนนี้นิยังไง?? แต่ท่าทางว่าชั้นจะต้องอยู่ในดินเเดนอะไรก็ไม่รู้จนกว่าไอคนข้างๆมันจะตื่นช่ะม่ะ? ส่งเสียงก็ไม่ได้เดียวมันจะทำรุนเเรง หรือว่าไอรุนเเรงของมันอาจจะเป็นอะไรที่เร้าใจเกินกว่าจะทนไหวงั้นร้องเลยดีม่ะ.....ไม่สิๆมันยังเช้าอยู่เดียวรอรอบดึกดึกว่า
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
>> ห้องครัว
เฮ้อ~ออ พี่จียงเค้าไปไหนอ่ะ?ม่ะกี้ยังเห็นอยู่เลยอุตส่าซื้อไอติมมาให้น้อยใจจัง >< คงไปนอนต่อหล่ะมั้งบ่นอยู่ว่ามะคืนเหนื่อย น่ารักจิงๆเลยทุ่มเท่เพื่อวงไม่เสียใจเลยนะที่มีฮีโร่เป็นพี่จียง ผมรักพี่ครับ^^ ฝันถึงผมด้วยนะ
ที่จิงเเล้วฮีโร่ของแกไปนอนฟัดกับไอมนุษย์โบราณในห้องนู้น~!!
ชายหนุ่มร่างบางยิ้มหวานพรางเลียไอติม ยิ้มเหมือนเป็นบ้าแบบนี้ทุกเช้า อย่างว่าเนอะคนเราถ้าพักผ่อนน้อยแล้วยังตื่นเช้าอีกจะทำให้สติไม่ค่อยดีและใต้ตาดำ แต่รายนี้ค่อนข้างหนักเพราะว่ามีอาการเเทรกซ้อนคือเกิดอาการจิตรหลอนด้วย ชอบยิ้มคนเดียวว่างๆก็อาจจะหัวเราะเป็นของแถม
"ซึงรี!!" รอยยิ้มยามเช้าทำให้ทั้งโลกดูสดใส
"พี่แดซอง....ผมหิวข้าวทำอะไรให้กินหน่อยสิครับ"
"ได้เลยเชิญคุณไปนั่งที่ๆเราเตรียมไว้พิเศษก่อนนะครับ" แดซองพาซึงรีไปยังโต๊ะทานข้าว
นี่มันพิเศษยังไง??เราก็นั่งอยู่ทุกเช้า วันนี้พี่แดซองจะทำอะไรให้กินน้า~าาา อาจจะเป็น ข้าวผัดกระซู่ หอยฝอยผัดฉ่า กระทิงราดน้ำปลา หรือ ยำก๊อดซิล่า น่ากินทั้งนั้น แล้วนี่พี่แทยังอยู่ไหน?ยังไม่ตื่นสิท่าถ้างั้นต้องไปปลุกหน่อยเเล้ว
ชายหนุ่มร่างบางเดินเข้าไปในห้องนอนของชายหนุ่มร่างหนา<ไอที่หนาก็คือหน้าอกและซิกแผ๊ก>
"พี่เเทยัง....ตื่นหน่อย ตื่นเร็ว"ร่างบางสะกิดเเขนร่างหนา
"ตื่นสิ บอกให้ตื่นไง!!" ร่างบางทุบเเขนร่างหนา
ร่างบางเบะปาก
"เป็น......อะไรซึงรี??" ร่างหนาพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้
"ก็ผมปลุกพี่เเล้วพี่ไม่ตื่นซะที!! ผมโมโหเเล้วนะ" น่ารักเหลือเกินพ่อคุณ
ร่างบางทุบที่น๊มน้มของร่างหนาอย่างแรงเป็นจังหวะกีลาสี 1..2.1.2.3.1.2.1.2.1
"นี่ไงพี่ตื่นเเล้ว"
"ไปกินข้าวเลยไป!!!!" ร่างบางเดินส่ายตูดออกจากห้องนอนชายหนุ่มร่างหนาให้เร็วเพื่อจะเเสดงให้เห็นว่า
กูงอลมืงเเล้ว มากูง้อเลย ประมาณนั้น
หาว~วว อะไรว่ะเช้าอยู่เลย....วันนี้มีอะไรพิเศษหรอวันปลาดุกแห่งชาติ แน่เลยถึงได้มาปลุกเราแต่เช้า
ร่างหนา ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะกินข้าว
"เมนูวันนี้....เเถ่นเเท้นเเท้น~!!! "
"